හිතේ දුකට එතකොට කවි ලියැවෙනවා 5

" ....... ට්‍රී ....... ට්‍රීන් ......... ට්‍රීන් ....."

* සුදු බේබි මෙන්න ටෙලිෆෝන් එක නාද වෙනවා....

** අනේ ඔව් මයි. වෙන කල්පනාවක හිටිය නිසා මට ඇහුනෙවත් නෑ.... ඉන්නකෝ මම බලන්න

මැණිකා කිව්වාට පස්සෙයි මම දුවල ගිහින් ටෙලි ෆෝන් එක ඉස්සුවේ .. කව්ද මේ අවේලාවේ  කතා කරන්නේ කියලා කුතුහලයෙන් ..

දුරකතනයේ එහා පැත්තෙන් ඇහුනේ නාඳුනන පිරිමි කට හඬක්.  කව්ද මේ..?  මොකටද මට කතා කරන්නේ....?  කොහෙන්ද මගේ අංකය හොයා ගත්තේ....?  

මගේ හිතේ තිබුනේ ප්‍රශ්න වැලක්...  

මේ මිස් සුභානි ද කතා කරන්නේ...... ? කල්පනාවෙන් හිටපු මම  ආයෙමත් එහා පැත්තෙන් ඇහුන හඬට තිගැස්සුනා .... ඔ...ඔව්... මම සුභානි.... ක .... ක..  කව්ද  මේ..... මගේ හිතේ අමුතුම භයක් වගේ දෙයක් තෙරපෙන්න ගත්තා. ඒ මොකද කියලා වත් හිතාගන්න බැරුව මම ගල් ගැහිලා වගේ ෆෝන් එක කනේ තියාගෙන හිටියේ. 

මිස්... මම මේ කතා ක‍රන්නේ..... රත්මලාන පොලිසියෙන් ....  

ඇත්තටම මට ඇහුනේ එච්චරයි. ඊට පස්සේ එහා පැත්තෙන්  තව  මොන මොනවදෝ කියාගෙන ගියා මතකයි. මම පියවි සිහියට එනවිට  මම හිටියේ මගේ කාමරේ ඇඳ උඩ.  සුපුරුදු පරිදි මගේ තනියට හිටපු මැණිකා මා එක්කම හිටියා.

   " දැන් ඉතින් හිත හදාගන්න උත්සාහ කරන්න අපේ සුදු බේබි .... "

දෙවියනේ... මම මේ දකින්නේ හීනයක් ද? මම මේ ලෝකේ දෙමව්පියන්ට පස්සේ වැඩියෙන්ම ආදරය කරපු කෙනා, මගේ මුළු ජිවිතයම බාරදෙන්න සිහින බලපු එයා.. හදිසි අනතුරකට මුහුණ දීල... දෙවියනේ.... මම කොහොමද මේ දුක දරාගන්නේ...... මේ විදිහට මාව දාල යන්නේ නැතිව, රෝද පුටුවක හරි ඔයා හිටියා නම් මම පොඩි දරුවෙක් ව බලාගන්නවා වගේ ඔයාව ආදරෙන් බලා ගන්නවා. ... ඇයි එහෙම වත් මා ළඟට වෙලා ඉන්න හිතුනෙ නැත්තේ ඔයාට...... මම මගෙන්ම ප්‍රශ්න කරන්න පටන් ගත්තා.  කොහෙන් උනන උණු කඳුළුද මන්ද දෑස් වල ඉවුරු බිඳගෙන මේ විදිහට කම්මුල් දිගේ ගලා යන්නේ කියලා මටම හිතාගන්න බෑ. 

* "බේබිගෙ අම්මයි අප්පච්චියි මඟ එනවා කිව්වා.  කලබල නැතිව ඉන්නකෝ බේබි. " මගේ ළඟ හිටපු මැණිකා හැකි හැම විදිහටම මව සනසන්න ලොකු උත්සාහයක යෙදෙනවා. 

අනේ මම දැන් මොකද කරන්නේ මැණිකා ... ඇයි මම විතරක් තවත් ජීවිත් වෙන්නේ.  .....

අපි දෙන්නා මුණ ගැහුනේ අහම්බෙන් වගේ. චුටි අක්කගේ මඟුල් ගෙදරදී. එයා දෙවෙනි මනමාලයා.  එයාගේ ලඟට වෙලා කිසිම හැඟීමක් නැතිව හිනාවෙලා හිටපු දෙවෙනි මනමාලි මම.  අපි කවදාවත්ම හිතුවේ නෑ මේ හමුවීම අපේ ජීවිතවලටත් සුබ පණිවිඩයක් ගෙනෙයි කියලා. එත් චූටි අක්කගේ මඟුලෙන්  මාසෙකට විතර පස්සේ අහම්බෙන් වගේ එයාව මුණ ගැහිලා අවසානයේ අපි පෙම්වතුන් බවට පත් වුනේ කිසිම දවසක, කිසිම කෙනෙකු නො හිතපු විදිහට. 

එදා සිට පන්සලට යන හැම දවසකම මට පතන්න තිබුනේ එකම එක පැතුමයි. මම හිතුවෙම අපි  හමුවුනේ පෙර පිනකින් කියලා. ඔයා තරම් කවදාවත් කවුරුවත් මට මේ තරම් ආදරයක් දෙන එකක් නෑ කියලා මයි මට හිතුනෙ.  ඒ තරමටම මම ඒ ආදරෙන් වියරු වැටිලා හිටියේ.  සදාතනිකවම ඒ හදවතේ ලැඟුම් ගන්න ඒ හදවත අයිති කරගන්න මම පෙරුමන් පිරුවා. 

මගේ ඒ පැතුමන් ඔයාට නොදැනුනාවත් ද මගේ  සුදු මහත්තයා... කාගෙන් අහලාද ඔයා මේ විදිහට ජිවිතේ අතර මඟ මාව අතහැරලා යන්න තීරණය කලේ.  ... කියන්න..... මට කියන්න ... මම ඔයාට ආදරේ කල තරමට ඔයා මට ආදරය කලේ නැද්ද දෙවියනේ.... ? ... නිකමට වත් ඔයා හිතුවාද ඔයා නැතිව තනිවම මම කොහොමද ජිවිතේ ඉතිරි ටික ගෙවන්නේ කියලා. 

තොල්පෙති තදකරගෙන යාන්තමට හිනාවේගෙන නිසොල්මනේ ගේ මැද සාලේ වැතිරිලා ඉන්න ඔයා දිහා බලාගෙන මට පතන්න තිබුනේ එකම එක දෙයයි.  හැකි ඉක්මනින් මාවත් ඔයාගේ ළඟට ගන්න කියල විතරමයි. 

එදා පන්සල් ගියා පෙරුමන් පුරා නුඹවම          ලබන්න

සිතා ගනු බැරි හදේ කුළුදුල් සෙනෙහසේ සුව    විදින්න

සදාතනිකව අයිති කරගෙන ලොවේ දිගුකල  රැදෙන්න 

පුදා නෙලු මල පැතූ පැතුමන් නොදැනුනිද මට  කියන්න

~~ ලියෝනි අමරතුංග - හැමිල්ටන් ~~

~*~*~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

සේයාරූ අන්තර්ජාලයෙන් Google Images, - සියළු හිමිකම් මුල් හිමිකරුවන් සතුයි.
Subject to copyright.
සියලු හිමිකම් ලියෝනි අමරතුංග ( Leoni Amaratunga ) සතුය. සිතිවිලි මංපෙත - Sithiwili Manpetha බ්ලොග් අඩවියේ යොමුව සඳහන් කර හෝ ලියෝනි අමරතුංග යන නමින් පමණක් මෙහි ලිපි උපුටා පළ කරන්නට අවසර තිබේ. මෙහි පලවන කවි, කවි කතා හා වෙනත් සියළුම ලිපි මගේ පෞද්ගලික නිර්මාණ හා අදහස් පමණි. මගේ නිර්මාණ සම්බන්ධයෙන් ඔබ ඉදිරිපත් කරන ඕනෑම ප්‍රතිචාරයක් මෙහි පල කරනු ලැබේ. මගේ සිතිවිලි මංපෙත - Sithiwili Manpetha බ්ලොගයට ගොඩ වදින ඔබ සියලු දෙනාට ම මගේ ආදර ස්තූතිය පුද කරමි.