මේ වගේම හිරු බහින හැන්දෑවල් වල එයාගේ අතේ එල්ලිලා නුවර වැව වටේ එකිනෙකාට කොඳුරමින් කොයි තරම් දුර ඇවිඳ යන්න ඇතිද කියලා සිහිපත් කරමින් මගේ මතකය මට දිගින් දිගටම භාදා කරන්න පටන් ගත්තා.
ඒ අතීතයේ අපි අපිටම අහිමි උනේ හරිම අවාසනාවන්ත විදිහට. පුංචි කාලේ ඉඳලා දුක් මහන්සි වෙලා අපිව හදපු වඩපු දෙමව්පියන්ගේ සතුට අපේ සතුටට වඩා වටින නිසාමයි අපි දෙන්නාම තීරණය කලේ මේ සම්බන්ධය නවත්වන්න. ඇත්තටම අපි දෙන්නා අතර තියෙන නොගැලපීම මොකක්ද කියලා අදටත් මට හිතාගන්න බැරිඋනා. මම උඩරට වංශවත් පවුලක. අපේ ගෙදර මමයි අයියයි හිටියේ. එයා පහතරට. ඒ වුනාට එයාත් හොඳ වංශවත් පවුලක කෙනෙක්. එයාට හිටියා නංගි කෙනෙක්. ඒ කොහොම උනත් අපේ දෙමව්පියන්ට අනුව අපි දෙන්නා ගැලපෙන්නේ නෑ. අනේ මන්ද දෙමව්පියන් දරුවන්ව කොහොම ගලපනවාද කියලා. අපේ සිතුම් පැතුම් හැඟීම් ගැලපෙනවා නම් ඊට වඩා වෙන මොනවා ගැලපෙන්න ද. ඒ ඉතින් අපි හිතපු හැටි. කොහොමත් ඉතින් විශ්ව විද්යාල කාරයෝ ගාව තියෙන්නෙ අමුතු අදහස් ආකල්ප කියලා නේ හැමෝම හිතාගෙන ඉන්නේ.
දෙමව්පියන්ගේ කීමට පිටින් යන්න බැරි නිසා අපි දෙන්නා වෙන් වෙන්න තීරණය කළා. එයා නම් මේ වෙද්දි කසාද බැඳල දරු මල්ලොත් ඇති. මට මගේ ලෝකේ එයා තරම්ම තවත් ගැලපෙන කෙනෙක් හම්බවෙයි කියලා හිතුනෙම නෑ. ඒ නිසාමයි මම හිතුවේ නුපුරුදු දීගෙට වඩා පුරුදු කණවැන්දුම හොඳයි කියලා. අනික ඒ කාලෙ කැම්පස් හිටිපු ගොඩාක් අයගේ ජීවිත ගැන කල්පනා කරද්දි වෙන කෙනෙක් ගැන හිතන්නවත් මට බය හිතුනා. කිරියි පැණියි වගේ ලංවෙලා හිටපු ගොඩාක් අය කසාද බැඳලා දරුවොත් ලැබුනට පස්සේ තමයි තම තමන්ගේ නොගැළපීම් ගැන හිතන්න පටන් අරගෙන තිබුනේ. එකයි මම සුපුරුදු පරිදි තනිව ජිවත් වෙන්න හිත හදා ගත්තේ. අයියාගේ දරුවෝ ඉඳලා හිටලා මාව බලන්න එන නිසා මට එහෙමට කියලා පාළුවක් තනිකමක් දැනුනෙත් නැති තරම්.
දන්නෙම නැතිව තේ එක පසෙක නිවී තිබුනා. හාන්සි පුටුවේ දිගාවෙලා ඈත වලාකුළු වලින් රටා ඇඳිලා තිබුන අහස දිහා බලාගෙන ඉද්දි, මටත් හොරා මගේ හිත මෙතරම් දුර ගිය නිසාම තේ එක ගැන මතකක් තිබුනෙ නෑ.
කවදාවත් නැති විදිහට ආයෙම හිත කැළඹුනා කියලා මට දැනුනා. ඒ නිසා සුපුරුදු පරිදි පන්සල පැත්තේ යන්න ඕනේ කියලා හිතාගෙන නිවිච්ච තේ එක විසිකරල කෝප්පෙත් හෝදලා රැක් එක උඩින් තියලා පන්සල් යන්න සුදානම් උනා.
රැකියාවක නියුතු වෙලා හිටිය නිසා මෙතෙක් කල් කොහොම හරි ඒ පාළුව කාන්සිය මඟ ඇරිලා ගියා. එත් විශ්රාම දිවිය පටන් ගන්නවාත් එක්කම ආයෙමත් මගේ හිත අතීතයේ මතක අතර සැරි සරන්න පටන් අරගෙන වගේ. මොන හේතුවක් ද මන්ද මට එයාව මතක් වෙන එක මඟ ඇරගන්නම බැහැනේ. කොහේ හරි ඉඳගෙන එයාත් අපේ අතීතය සිහි කරනවා ඇති කියලා නිකමට වගේ මට හිතුනා. එත් එහෙම කරන්න තරම් එයා නිදහස් ජිවිතයක් ගත කරනවා වෙන්න බෑ. මේ වෙනකොට දරුවොත් බැඳලා එයා ඒ දරුවන්ගෙත් දරුවො එක්ක සතුටින් ඉන්නවා ඇති. කමක් නෑ එයා හරි සතුටින් ඉන්නවා නම් ඒක මට සතුටක්. එදා වගේම අදටත් මම දෙවියන්ගෙන් බුදුන්ගෙන් ඉල්ලන්නේ එයාගේ ජීවිතෙත් මගේ වගේ වෙන්න නම් එපා කියලයි.
කල්පනා කර කරම පන්සලටත් ආව නිසා කිසිම වෙහෙසක් දැනුනෙත් නෑ අද මට. ඉක්මනින් ගෙදර යන්න ඕනේ කියලා හදිස්සියකුත් නොතිබුන නිසා උඩ මළුවේ කොනකට වෙලා ඉර බහින දිහා ඔහේ බලාගෙනම හිටියා. මොනා උනත් මෙහෙම ඉන්නකොට හදුන්කුරු සහ තෙල් පහන් දැල්වෙන සුවඳත් එක්ක හිතට අමුතුම ශාන්ත බවක් දැනෙන නිසා මෙහෙම ඉන්න මම ගොඩාක් ආසා කළා.
ඉර බහින වෙලාවට ගල් තලාවෙ ඉඳගෙන අහස දිහා බලාගෙන ඉන්න මම හරිම ආසයි. ඒ වෙලාවට අහසේ තියෙන ලස්සන... හරියට ළදරුවෙක් කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව පින්සලෙන් එහාට මෙහාට පාට පාට ඉරි ඇඳලා වගේ. එත් ඒ අහසේ ලස්සන කියන්න වචන නෑ .. ඒ තරමටම ලස්සනයි. මෙහෙම බලාන ඉන්න පුළුවන් ඕනේ තරම් වෙලා. භාවනාවක් වගේ. ඇත බලාගෙන හිටපු මාව එකපාරටම වගේ ගැස්සිලා ගියේ කොහේදෝ ඈතක ඉඳලා කව්දෝ මගේ නම කියනවා ඇහුනහමයි. හරි හුරුපුරුදු හඬක් නිසයි මම හැරිලා බැලුවේ....
* 'නෙලුම් ...... '
දෙවියනේ..... මගේ ඇස් මටම අදහගන්න බැරිවුනා.
** 'දේ...වින්ද .... ඔයා......'
ඔව් ඒ එයා.... කාලෙකට ඉහතදී මගේ හිත හොරාගත්ත ඒ.. එයා ....
* "කොහොමද නෙලුම් සැප සනීප.... කාලෙකින් දැක්කේ නේද? මම ඔයා ගැන තොරතුරක් හොයාගන්න හිතගෙනමයි මේ පැත්තේ ආවේ... කෝ.. ගෙදර අනිත් අය... ඔයා තනියමද ආවේ.....'
තොර තෝංචියක් නැතිව එක පිට එක ප්රශ්න වැලයි. ගෙදර අය කියලා අහන්න ඇත්තේ.... කාවද... එයා හිතනවා ඇත්තේ මම බැඳලා දරු මුණුපුරාල හිටන් ඇති කියලා වෙන්න ඕනේ ....
** 'කා ගැනද ඔයා ඇහුවේ දේවින්ද... '
* 'ඔයාගේ ගෙදර අය ගැන.... දරුවෝ... මහත්තයා ....'
මේ .. අහන ප්රශ්න වලට කොහොම උත්තර දෙන්නද කියලයි මම කල්පනා කලේ. .. ඔයා නැතිඋන නිසා මම තනියෙන්ම ජීවත් වෙන්න තීරණය කළා කියන පිළිතුර ඔයාට බර වැඩි වෙයි.
** 'හරි ඉතින් මම ගැන අහන්න කලින් ඔයා ගැන කියන්නකෝ... කෝ ඔයා ගේ ගෙදර කට්ටිය... එයාල ආවේ නැද්ද පන්සල්. ඔයා මේ කිට්ටුවද දැන් පදිංචි වෙලා ඉන්නේ... '
මමත් ප්රශ්න වැලක්ම ඇහුවා. හරියට අහගන්න බැරි උනානේ කියලා පස්සේ දුක් වෙන්න ඕනේ නෑනෙ. එත් එයා ගේ පිළිතුරු වලට මගේ මුළු සර්වාංගයම දැවී අළුවී ගියා වගේ හැඟීමක් මට ආවේ.
* 'නෑ නෙලුම් මම බැන්දෙ නෑ. නංගිගෙ කටයුතු වලින් පස්සේ මම තව ටිකක් ඉගෙන ගන්න ඕනෙ කියලා කල්පනා කළා. ඒවාට හිත යොමු කළා මිසක් කසාදයක් ගැන හිතන්න තරම් ඕන කමක් තිබුනෙ නෑ.'
ආ ... නේ ..... මම ඉන්න තත්වෙ නොදන්නා නිසා එයා මාව අපහසුතාවයට පත් නොකර ලස්සන බොරුවක් කිව්වා දෝ.. කියලා මට හිතුනා. එත් එයා දන්නවා නම් එයා ගැන හිත හිත මමත් තාම තතිකඩයි කියලා......
වැඩි දුර හිතන්නෙ නැතිවම ඇත්ත කියන්න ඕනේ කියලා මමත් හිතුවා.
** මමත් මැරි කරලා නෑ දේවින්ද .. මට හිතට හරියන කෙනෙක් ලැබුනෙ නෑ.
* අනේ.... සුදු මැණික ... ඔයා.....??
ඒ ඉස්සර හිටපු මගේම දේවින්ද නේද දෙවියනේ. ... එයා ආදරේට මට කතා කලේ එහෙම.
එත් අපි තව දුරටත් යෞවුන් වියේ පසුවන කොල්ලෝ කෙල්ලෝ නෙමෙයි කියලා මතක් වෙද්දී හිතට දැනුනේ කියාගන්න බැරි තරම් දුකක්.
මටම තේරුම් ගන්න බැරි උනා මොනාද මේ වෙන්නේ කියලා.. අපි දෙන්නා ටිකක් ගොම්මන් වෙනතුරුම ආගිය තොරතුරු කතා කළා. බලාගෙන ගියහම අපි දෙන්නාම අපි දෙන්නා ගැන හිත හිත තනිකඩ ජීවිත ගත කරලා තියෙන්නේ.. එත් දැන් .... අපිට අකමැති වෙන්න අපි දෙන්නාගේම දෙමව්පින් මේ වෙද්දී ජිවතුන් අතර නෑ .. එත් අපි දෙන්නම ජීවිතේ හොඳම වයස පසු කරලා ඉන්නේ.... දැන් මොන විවාහ ද......
අපි දෙන්නාම වයසට ගිහිල්ලා.. ඉස්සර පෙනුමට හිටපු අපි දෙන්නම දැන් නොදැනීම වයසට ගිහිල්ලා. බොහෝ වෙලා ආගිය තොරතුරු කතා බහ කරලා තවත් දවසක හමුවන පැතුම ඇතිව අපි වෙන් වුනා.
මම වගේම එයාත් මේ මුළු කාලෙම ගෙවලා තියෙන්නේ අපි ගැන හිත හිතම තමා. ඒ කියන්නේ ඒ ආදරේ තාම අපේ හදවතේ ගැඹුරේම තැන්පත් වෙලා. මම ගෙදරට එනකම්ම කල්පනා කලේ අපි කතා කල දේවල් ගැනමයි.
නිවසට ගොඩ වූ මට ඇතිවූ හැඟුම විස්තර කරගන්න බැරිව අන්ධකාරයේම ටික වෙලාවක් ආලින්දයේ පුටුවකට බරවෙලා ඔහේ කාලය ගෙවා දැම්මා. කෑවද බිව්වාද... කොහෙද ගියේ..... ඇයි රෑ උනේ..... මේ කිසිත් අහන්න කෙනෙක් නැති එකත් හිතට සහනයක් නේද කියලා කවරදාකවත් නැතිව අද මට හිතුනා.
මොනා හරි රත්කරගෙන කන්න තරම් අද මට කුස ගින්නකුත් නෑ. කාලෙකට පස්සේ දේවින්ද ඇවිල්ලා මගේ පාළු විජිතයට අමුතු හසරැල්ලක් ගෙනල්ලා නේද කියලා නිකමට වගේ මට හිතුනා.
වෙනද වගේම පැනයි පොතයි අරගෙනම මම ඇදට ගියේ හිතට දැනෙන මොනාම හරි දෙයක් කුරුටුගාන්න ඕනේ කියලා හිතා ගෙන.... ..
බොඳව ගියමුත් කවි පොතෙහි පිටු
හදවතෙහි රස කලතලා
මිහිරි තනුවට ගැයෙන සුමදුර
පද මුවග ඇත සැතපිලා
දිවිය සරසන සොඳුරු රෑසිරි
ගියද සුළගෙහි විසිරිලා
සිහින තුළ ඉකිබිඳ හඬනු කිම
ඉඳිමු මතකයෙ ගුලිවෙලා
ඉතින් මෙන්න මේ ටික තමා අන්තිමට මගේ අතින් ලියවුනේ.
ලියලා ඉවර වෙලා කීප සැරයක් තාලයට ගයද්දී තමා මට දැනුනේ ජිවිතේ යතාර්ථය මෙය නොවෙද කියලා.
~~ ලියෝනි අමරතුංග - හැමිල්ටන් ~~
~*~*~
